Elastiekspringen hoort bij de speelplaats zoals krijt bij het voetpad. Een lang elastiek, drie kinderen en een beetje ruimte zijn genoeg. Twee kinderen houden het elastiek gespannen, en het derde springt. Het spel kent tientallen variaties en gaat van generatie op generatie. Veel volwassenen kennen de sprongen nog, ook al zijn ze jaren niet meer aan de beurt geweest.
Zo begin je
Twee kinderen gaan tegenover elkaar staan, met het elastiek rond hun enkels. De springer springt met beide voeten erin, eruit, op het elastiek en er weer af. Kies een eenvoudige volgorde, zoals in, uit, op de zijkant. Heeft de springer alle sprongen foutloos gedaan, dan gaat het elastiek omhoog: eerst op de knieën en daarna hoger, zolang iedereen het leuk vindt.
Er zijn oneindig veel variaties. Bij sommige sprongen blijft het elastiek aan de enkels, bij andere gaat het omhoog, en bij weer andere draaien de houders zich om. Kinderen bedenken eigen patronen en geven ze een naam. Wie een fout maakt, wisselt met een van de houders. Zo krijgt iedereen een beurt en is niemand de hele tijd houder.
Zonder echt elastiek kun je improviseren. Een lange lus van elastisch touw of aan elkaar geknoopte haarelastiekjes werkt ook. Zorg dat de lus niet te strak zit en dat niemand eraan trekt. Een klein stuk elastiek is genoeg voor twee kinderen, en een groot stuk voor een hele groep. Neem het mee in je tas, dan heb je het altijd bij de hand.
Waar en met wie
Gebruik een vlak, stroef stuk grond, zoals het voetpad of de speelplaats. Op een gladde vloer kun je uitglijden. Let op voorbijgangers en fietsers en zorg voor voldoende ruimte. Het spel is vooral leuk in groepen, maar het werkt ook met twee: het elastiek kan dan om een boom of een stoel worden geslagen.
Praat met ouders en grootouders. Zij kennen vaak nog liedjes en sprongen die je nergens vindt. Kinderen vinden het heerlijk als een volwassene iets voordoet, en het geeft een prettig gevoel van verbondenheid. Zo wordt elastiekspringen niet alleen een spel, maar ook een manier om herinneringen te delen.
